Ve İnsan

Doğdu insan..

İlk nefesi, ilk ağlayışı ile karıştı diğer tüm insanların arasına.
İlk adımlarında, yanı başında annesi ve babasıyla,
İlkokulda o minik elli, çilli suratlı sıra arkadaşıyla,
İlk aşkında sevdiceğininkinin üstüne asılmış montuyla,
Karıştı tüm diğer insanların arasına.

Büyüdü insan..

Okuduğu kitaplarla, yazdığı yazılarla,
Dinlediği tüm dünya masallarıyla,
“Benim” diye haykırdığı o empoze fikriyatla,
Gelip geçici sevdalarıyla,
Para hırsının bürüdüğü masumluğu yitmiş bakışlarıyla,
Ve sınavlar uğruna köreltilmiş aklıyla,
Karıştı diğer tüm insanların arasına.
Öyle ki yok oldu aralarında,görünmez oldu.
Öyle ki onlardan her biri, hatırda kalacaklardan hiçbiri oldu.

İhtiyarladı insan..

Oturduğu sallanan sandalyeyle,
Çözdüğü bulmacayla, okuduğu gazeteyle,
Ördüğü atkıyla ya da suladığı manolyayla,
Geri dönüp baktığında herhangi birinden farklı olmayan yaşamıyla,
Karıştı tüm diğer insanların arasına.

Zaman geldi,elveda dedi insan dünyaya,

Bir farkının olmadığı diğer insanların vedasıyla,
Yakınım dediklerinin göz yaşlarıyla,
Karıştı tüm diğer insanlar gibi, toprağa

-ab-ı ömür-

5.Sayı diğer yazılar

Bir Cevap Yazın