DÜŞ

Ben denizin kirpiklerini sayarken
Saçların kayalıkları okşuyordu
Ellerin soğuktu, bir ben duyuyordum
Bakışların saklambaç oynuyordu masumca
Islaktı, parlıyordu güneşte sokaklarım acı acı
Yine susmuştun…

Lakin anlatıyordu seni bu ucu bilinmez şehir
Çünkü sen ne zaman sussan
Bütün kederler açığa çıkardı bir bir
Ve saçları beline kadar itinayla taranmış o kız
Ansızın çıkageldi bir limandan
Yine durdu ve yokladı sevdayı
Avuçlarına aldı bizi
Sonra bir edayla kaldırıp başını
Uzaklara doğru gönderdi masumiyeti
Döndü yüzünü tekrar sonsuza
Yavaş yavaş, biraz tedirgin
Bıraktı o da ardında bu sahili
Ve geride kalan,
Ayrılığın içimizi ağrıtan kederi.

-lavinia-

5.Sayı diğer yazılar

Bir Cevap Yazın