Son Olsun

 

Parmaklarımın artık göstermeye yetmediği yaştaydım,

Hakikatin şahit duvarları yıktığı mahkemede.

Sonradan anlamadım, önceleri de göremedim,

Ki zaman da yetmiyordu beklemeye.

Gerekecekse kusmak nefreti,

Gözyaşları, suskun tebessümlerdir.

Çünkü acıdır bilekleri konuşturan,

Elvedaları gizleyen kapı arkalarına.

Yaşamak derdi boğmuş,

Gözleri kan kırmızısı.

Kalpleri dehşetle irkilmiş,

Namlunun ucundakileri.

Her sevince ortak olandır,

Peşi sıra hıçkırıkların tanıkları.

Ne öyle tanımak, ne öyle anlamak

Değildir sevgilerin vefaları.

Ki mümkün müdür düşünmemek seni,

ah! seni

ve gözlerini.

Bir şiirin son dört mısrasıymış ayrılık

Artarmış acıları eskilerin.

Sağırdım hakikaten önceden

Sonradan da anlayamadım.

 

-Fadime

Bir Cevap Yazın